Asgjë për nerva të dobët
Epstein, Dutroux, Teichtmeister – emra që përfaqësojnë krimet më të tmerrshme kundër fëmijëve.
A ishin ata vërtet vetëm autorë individualë - apo ka rrjete globale pedokriminale që janë ende aktive këtu?
Çfarë roli luan gjyqësori?
A është i vërtetë pretendimi i dëshmitarëve të panumërt, që gjyqtarët, prokurorët dhe hetuesit jo vetëm që i
mbulojnë këto krime, por janë edhe vetë të implikuar në to?
Kla.TV zbulon gjëra tronditëse.
SHBA, Gjermani, Austri, Holandë, Belgjikë, Francë, Zvicër:
Përfshirja e gjyqësorit në raste të rënda të abuzimit dhe vrasjes së fëmijëve është shqyrtuar në shtatë vende.
Hyrje: : Unë ua jap të gjithëve me shkrim. Abuzimi më i keq, më i çoroditur ndaj fëmijëve që
kam parë dhe dëgjuar ndonjëherë në jetën time,
autorët më të këqij, më të çoroditur ishin prokurorët dhe vetë gjyqtarët.
Jam serioz. Kriminelët më të çoroditur që kam parë në jetën time ishin prokurorët dhe gjyqtarët.
Dhe askush nuk merr masa ndaj këtyre njerëzve.
Dhe nuk e keni idenë se çfarë ndodh, nëse e thua me zë si denoncues.
Dhe ajo që është veçanërisht e veçantë për këto viktima të abuzimit ritual është, fëmijët e vegjël, foshnjat,
foshnjat dhe fëmijët shpesh drogohen përpara se të vriten.
Dhe kjo është pika që po them, e kam thënë prej vitesh që kam dyshime të arsyeshme se kemi krim
të organizuar brenda sistemit të drejtësisë këtu.
Dhe prandaj them, do t'ua jap me shkrim të gjithëve, autorët më të këqij janë në sistemin e drejtësisë.
Dhe nëse diçka do të më ndodhte, atëherë ju mund ta llogaritni atë që thashë si një
deklaratë dëshmitari, si një deklaratë të betuar.
Angazhimi i Dorothea Thul dhe deklarata e saj pati pasoja të rënda:
Kolegu i saj mjekësor Dr Jette Limberg-Diers publikoi një thirrje për ndihmë, duke thënë se pediatri ishte sulmuar
dhe rrahur dhe se ajo ishte dërguar në një spital psikiatrik.
I është hequr patenta e shoferit dhe shtëpia e saj është hipotekuar, gjë që do të çonte në sekuestrimin e shtëpisë.
Ndaj saj është ngritur kallëzim penal për fyerje në internet.
Sipas kanalit të saj Telegram, ajo u dënua me nëntë muaj liri me kusht në vitin 2021, me një periudhë prove prej tre vjetësh.
Dr Dorothea Thul u rrëzua në sallën e gjyqit.
Në prill të vitit 2023 ajo u arrestua për kryengritje.
Që atëherë ajo është zhdukur nga skena, askush nuk e di se ku është dhe si po kalon.
Pse po ndërmerren veprime kundër Dr Thul me një forcë kaq të madhe?
A mund të ketë lidhje me deklaratën tuaj se autorët më të këqij janë ata vetë në sistemin e drejtësisë?
A ka ndonjë provë që gjyqësori është i përfshirë në rrjete pedo-kriminale?
Kla.TV i hetoi këto pyetje dhe në fakt hasi në humnera të frikshme.
Një numër i madh i të mbijetuarve dhe dëshmitarëve të dhunës së organizuar seksuale dhe rituale kanë dëshmuar
se në këto krime janë përfshirë gjyqtarë, prokurorë, avokatë dhe policë të nivelit të lartë.
Shumë prej tyre janë vetë autorë, të tjerë fshehin rrjetet pedokriminale, mbrojnë autorët
dhe persekutojnë dëshmitarët dhe aktivistët.
Tani dëgjoni disa shembuj.
1. SHBA-
Përfshirja e sistemit të drejtësisë amerikane në skandalin Epstein Financieri dhe shkelësi seksual i SHBA
Jeffrey Epstein drejtoi një rrjet trafiku seksual me të mitur gjatë një periudhe prej rreth 20 vjetësh.
Viktimat raportojnë trafikim seksual dhe sulm seksual, që do të kishte ndodhur tashmë në vitin 1996.
Në total janë të paktën 100 viktima.
Megjithatë, numri i rasteve të paraportuara është sigurisht shumë herë më i lartë.
Maria Farmer, një nga viktimat e Epstein e cila u detyrua të punonte në tavolinën e pritjes së një
bujtine ku Epstein po qëndronte në atë kohë, vëzhgoi sa vijon gjatë një periudhe njëvjeçare:
Epstein i sillnin 5 deri në 10 vajza çdo ditë, gjë që ishte një gjë shumë e tmerrshme për fëmijët.
Ajo foli për mijëra vajza në total, mbërritën në pasurinë e Epstein.
Vetëm në Florida, 500 vajza me të cilat Maria Farmer donte të kontaktonte për të
dëshmuar kundër Epstein nuk mund të gjendeshin më.
Ajo nuk mund ta kuptojë se çfarë ndodhi me të gjitha vajzat.
Dyshimi i tyre serioz është se ata janë vrarë.
Virginia Roberts Giuffre, një tjetër viktimë e Epstein, që ishte në dhuna e tij për vite, tha:
Kam parë qindra vajza të kalojnë nëpër derën e lëvizshme të Jeffrey-t, derën e tij gjithnjë rrotulluese.
Virginia Roberts Guiffre ishte aty drejtpërdrejt kur trenjakët 12-vjeçarë iu dorzuan
Epstein nga Brunel, një skaut model nga Franca.
Vajzat u detyruan të kryenin akte seksuale të çoroditura me Epstein.
Epstein jo vetëm që abuzoi dhe përdhunoi vetë vajzat, por edhe i vuri ato në dispozicion të të famshmëve për seks.
Për këtë qëllim, vajzat fluturuan në të gjithë botën.
Disa viktima të Epstein emëruan njerëz që abuzonin seksualisht me ta si të mitur.
Përveç Epstein, Virginia Roberts Guiffre akuzoi njerëzit e mëposhtëm për abuzim me të:
Princi Andrew, avokati yll Alan Dershowitz, menaxheri i fondit gardh Glenn Dubin, politikani Bill Richardson,
modeli francez skaut Jean-Luc Brunel, Shkencëtari i AI Marvin Minsky dhe miliarderi i hoteleve Tom Pritzker.
Maria Farmer raportoi se Donald Trump dhe Bill dhe Hillary Clinton ishin bashkë-konspirator të Jeffrey Epstein.
Ajo i pa ata të gjithë që hynin dhe dilnin nga shtëpia e Epstein dhe e dinte se ata
ishin pjesë e të gjithë kësaj gjëje, tha Farmer.
Epstein mbajti marrëdhënie të mira me gjyqësorin.
Disa paditës kundër Epstein thanë se avokati i njohur amerikan Alan M. Dershowitz, i cili
mbrojti Epstein disa herë, ishte në mesin e autorëve.
Maria Farmer fjalë për fjalë i referohej Dershowitz-it si një bashkë-konspirator.
Virginia Roberts Guiffre - paditësi kryesor në çështjen Epstein - paditi avokatin në vitin 2019
për abuzim seksual dhe shpifje të reputacionit.
Dershowitz më pas ngriti një kundërpadi për shpifje të karakterit dhe shkaktim të qëllimshëm të shqetësimit emocional.
Edhe sot e kësaj dite ai mohon me forcë të ketë pasur kontakt seksual me të mitur.
Akuza se avokati ka abuzuar me Virginia Roberts Giuffre në moshë të mitur, madje është fshirë nga dosjet nga një gjyqtar.
Dershowitz mbeti i pandëshkuar edhe pse disa gra e kishin inkriminuar.
Ata deklaruan se ishin abuzuar apo përdhunuar seksualisht nga ai si të mitur.
Ai ishte aktivizuar edhe me disa paditës, për të kërkuar informacion diskreditues dhe për t'ia përcjellë hetuesit kryesor.
Për shembull, ai pretendoi se Virginia Roberts Guiffre ishte një prostitutë dhe gënjeshtare e njohur.
Ajo, nga të gjithë njerëzit, e cila, sipas deklaratave të saj, ishte detyruar të
prostitucioni si e mitur nga Epstein dhe Dershowitz!
Presioni mediatik dhe ligjor mbi Virginia Roberts Guiffre përfundimisht e bëri atë të
tërhiqej dhe të tërhiqte akuzën kundër Dershowitz.
Epstein u përfaqësua në proceset gjyqësore për herë të dytë nga Alan Dershowitz në 2019.
Në vitin 2008, Epstein u akuzua për përdhunimin e të miturve dhe detyrimin e tyre në prostitucion, për të
cilin normalisht do të merrte një dënim të përjetshëm (!).
Në vend të kësaj, Jay Levkowitz, një tjetër avokat yll shumë i paguar nga ekipi ligjor i atëhershëm shtatë anëtarësh
i Dershowitz, negocioi një zgjidhje jashtë gjykatës me prokurorin federal të Floridës, Alexander Acosta.
Si rezultat i kësaj marrëveshjeje, Epstein mori një dënim krejtësisht të papërshtatshëm
prej 18 muajsh në vend të burgimit të përjetshëm.
Atij iu desh të shërbente vetëm 13 muaj nga kjo.
Ai ishte vendosur në krahun privat të burgut dhe kishte deri në 12 orë kohë të lirë çdo ditë për të shkuar në zyrën e tij.
Prokurori Acosta dhe ekipi ligjor rreth Levkowitz-it dhe Dershowitz-it duhet të mbahen përgjegjës për faktin
se Epstein-it iu desh të vuante vetëm 13 muaj në vend të dënimit të përjetshëm pas gjyqit të tij në 2008.
Kjo ishte e vetmja mënyrë që Epstein ishte në gjendje të vazhdonte të drejtonte rrjetin e
përdhunimit të fëmijëve deri në vitin 2019.
Përveç kësaj, marrëveshja i lejoi Epstein të shmangte ndjekjen penale federale në vitin 2008,
gjë që e mbrojti atë nga hetimet e mëtejshme.
Dyshimi është se përgjegjësit për gjyqësorin dhe autorët e shquar ishin mjaft të kënaqur që nuk u
hetuan detaje të mëtejshme të skandalit Epstein.
Prokurori i Përgjithshëm Acosta u gradua më vonë në Sekretar të Punës nën Trump.
A ishte ky një shpërblim për sjelljen e tij bashkëpunuese në mbrojtjen e autorëve dhe mbajtjen
e fshehtë të shtrirjes së vërtetë të skandalit?
Gazetarja Julie K. Brown nga gazeta amerikane Miami Herald mësoi nga oficerët e policisë se ata nuk lejoheshin të
hetonin siç duhet Epstein me urdhër të autoriteteve më të larta.
Ajo pa të dhënat e gjykatës dhe në fund publikoi një seri rreth krimeve të Epstein në nëntor 2018.
Ajo ishte e vetmja që bëri publike shtrirjen e plotë të akuzave.
Askush nuk e ka hetuar të gjithë këtë gjë, tha gazetarja Julie K. Brown.
br/> FBI, Byroja Federale e Hetimit dhe Agjencia Federale e Zbatimit të Ligjit, si dhe Shërbimi Sekret i Brendshëm, një nga
agjencitë kryesore të zbatimit të ligjit në Shtetet e Bashkuara, nuk e ndoqën penalisht Epstein. Sipas Maria Farmer, një
nga viktimat e Epstein, FBI ishte mirë e informuar për rrjetin që abuzonte me të mitur për qëllime seksuale.
FBI-ja e dinte gjithashtu se Maria Farmer dhe motra e saj Annie kishin qenë tashmë viktima të
rrjetit të trafikimit seksual të Epstein në vitin 1996.
Sipas Maria Farmer, FBI e dinte saktësisht se kush ishte i përfshirë në këtë rast dhe se Epstein po drejtonte
një skemë zhvatjeje që përfshinte pornografinë e fëmijëve.
Pavarësisht kësaj, asnjë veprim nuk u ndërmor kundër Epstein.
Bazuar në provat e disponueshme, FBI do të kishte për detyrë ta burgoste Epstein përgjithmonë. Por nuk u krye.
Konkluzioni i ndërmjetëm:
Çështja Epstein zbulon se autoritetet gjyqësore dhe hetimore mbyllën plotësisht një sy, gjë që çoi në
vuajtje të thella dhe shumëvjeçare për shumë vajza të reja.
Fatkeqësisht, pak ka ndryshuar.
Bashkëpunëtorja e tij Ghislaine Maxwell tani është dënuar me 20 vjet burg.
Megjithatë, gjyqtarja Alison Nathan nuk lejoi prova në këtë gjyq që përfshinin emrat e
bashkëpunëtorëve, bashkëpunëtorëve ose përfituesve të mundshëm.
Regjistrat e fluturimit të Lolita Express , i cili fluturoi të famshëm në ishullin Epstein, ose Libri i Zi i Maxwell-it
duhej t'i paraqiteshin gjykatës me faqe kryesisht të errëta.
Me përjashtim të Maxwell, të gjithë kriminelët e tjerë të shquar mbeten të lirë.
2. Gjermani: Sachsensumpf
– A i mbuloi sistemi i drejtësisë krimet dhe grupin e autorëve?
Sachsensumpf i referohet një afere për përfshirjen e personaliteteve të rangut të lartë në
Saksoni në prostitucionin e detyruar të të miturve.
Në cilësinë e dëshmitarit, Mandy Kopp, e cila në atë kohë ishte e mitur, bëri akuza të
rënda ndaj këtyre personave të rangut të lartë.
Në vitin 1989, për shkak të problemeve familjare, ajo përfundoi në bordellon për të mitur Jasmin në Lajpcig.
Atje ajo dhe vajzat e tjera u dhunuan rëndë fizikisht, u përdhunuan dhe iu
nënshtruan vuajtjeve torturuese për vite me radhë.
Në vitin 1993, ngjarjet në bordello Jasmin u bënë të njohura si afera Sachsensumpf dhe policia e bastisi atë.
Gjatë një marrjeje në pyetje në polici, Mandy Kopp identifikoi disa nga torturuesit e saj:
Midis tyre ishin gjyqtarë të respektuar, avokatë, oficerë policie dhe agjentë imobiliare nga Leipzig.
Sipas Mandy, gjyqtari që kryesonte gjyqin ishte gjithashtu një nga përdhunuesit.
Ky gjyqtar e dënoi me butësi operatorin e bordellos me katër vjet e dy muaj burg.
Pronari i bordellosë më vonë deklaroi se ai u dënua vetëm me butësi sepse nuk zbuloi
emrat e autorëve në bordellon e tij për të mitur.
Kjo është dëshmi e mëtejshme e ngatërresës së sistemit të drejtësisë me pedokriminelët.
Mandy Kopp dhe bashkëvuajtësit e saj u morën në pyetje dy herë të tjera deri në vitin 2009, dhe përsëri ata identifikuan
dy avokatë të rangut të lartë si përdhunues në foto.
Por as prokurori publik i Dresdenit dhe as komiteti hetimor sakson nuk reaguan.
Në vend të kësaj, ata publikojnë emrin dhe vendbanimin e viktimës.
Mandy Kopp u padit më pas për shpifje nga kriminelët e identifikuar.
Nga frika për jetën e saj dhe nga frika e padive të mëtejshme, ajo nuk zbuloi të gjitha njohuritë e saj.
Në nëntor 2012, gjyqi u shty pasi Mandy pësoi një krizë nervore në ditën e katërt të gjyqit, shtatë orë pas gjyqit.
Menjëherë më pas, më 28 janar 2013, aktet mizore tashmë u parashkruan.
Megjithatë, ky statut kufizimesh mund të ishte parandaluar. Sepse Mandy Kopp nuk ishte vetëm me deklaratën e saj.
Zyra Saksone për Mbrojtjen e Kushtetutës gjithashtu hetoi rrethin e dritave të kuqe në 2005 dhe i dorëzoi materialet
inkriminuese Ministrit të Brendshëm sakson, Thomas de Maizière.
Sipas kësaj, gjyqtarët dhe prokurorët e Lajpcigut dyshoheshin se ishin në përleshje me kriminelët
dhe se ishin përfshirë vetë në abuzimin e fëmijëve.
Emrat e kriminelëve ishin të njohur nga Zyra për Mbrojtjen e Kushtetutës.
Zyra për Mbrojtjen e Kushtetutës raportoi gjithashtu se qarku i semaforëve të kuq e përdori këtë material
inkriminues për të shantazhuar të gjithë prokurorët publikë.
Në këmbim, zyrtarët në fjalë paralajmëruan për bastisje, penguan hetimet dhe ndikuan në procese.
Si punëdhënësi më i lartë, de Maizière nuk e informoi parlamentin apo autoritetet përgjegjëse të hetimit penal.
Prandaj ai u akuzua më vonë për pengim të drejtësisë në detyrë.
Megjithatë, hetimi u ndërpre më vonë dhe këneta saksone u përshkrua si një thashetheme dhe teori konspiracioni.
Egzistenca e një rrjeti kriminal u mohua.
Në vend të kësaj, u sulmuan dy hetuesit kryesorë të policisë dhe Zyrës për Mbrojtjen e Kushtetutës.
Kryehetuesi i policisë kriminale në fushën e kriminit të organizuar, Georg Wehling, është pezulluar
drejtpërdrejt nga ministri i Brendshëm për arsye të dyshimta.
Procedurat disiplinore dhe hetimore ishin duke u zhvilluar për vite me radhë kundër kryetares së atëhershme të Zyrës për
Mbrojtjen e Kushtetutës, Simone Skroch, dikur Henneck, e cila kishte çmontuar tashmë një unazë ngacmuese të
fëmijëve në punën e saj të mëparshme si prokurore publike.
Të dy u akuzuan, por më pas u liruan nga akuzat kryesore pas një gjyqi të gjatë.
Thomas De Maizière, nga ana tjetër, u ngrit në poste të ndryshme si ministër federal gjatë karrierës së tij.
Të njëjtën gjë pamë edhe në çështjen Epstein, kur prokurori Alexander Acosta, i cili pasi
mbrojti autorët, u gradua sekretar i punës nga Trump.
A tregon ky model përsëri se gjyqësori merr masa të rrepta kundër atyre që e ekspozuan atë, por kriminelët aktualë
mbeten të pangacmuar dhe ata që e mbuluan atë promovohen?
3. A e mbrojti sistemi austriak i drejtësisë aktorin pedo-kriminel Florian Teichtmeister?
Dënimi jashtëzakonisht i butë ndaj Florian Teichtmeister, aktorit austriak dhe masonit të Lozhës së Madhe
të Austrisë, shkaktoi emocione të mëdha në vitin 2023.
Teichtmeister ishte padyshim aq i bindur për Masonerinë, saqë ai madje ndërtoi një tempull në pronën e tij.
Ai ishte në gjyq sepse iu gjet një sasi e madhe droge dhe kishte mbledhur 76,000 dosje pornografike për fëmijë.
Ai redaktoi shumë prej tyre, shtoi komente ose i bashkoi në kolazhe.
Në komentet e tij ai përshkroi fantazitë më të këqija të dhunshme që ai imagjinonte t'u shkaktonte fëmijëve.
Nga fshikullimi, torturat, përdhunimi i tmerrshëm deri në vdekje, fantazitë e tij nuk kishin kufij.
Zyra e prokurorit publik e vlerësoi Teichtmeister në nivelin e dytë më të lartë të rrezikut, 9 nga 10.
Pavarësisht rrezikut të madh që paraqet ky njeri dhe pavarësisht faktit se fëmijët janë dëmtuar në mijëra raste dhe fajtor është
pjesërisht edhe Teichtmeister si përfitues, ai u dënua vetëm me dy vjet burg me kusht. Mirëpo,
me kushtin që duhet t’i nënshtrohet terapisë.
Pra, ai nuk ka pse të kalojë një ditë në burg për shkak të veprimeve të tij.
Jo vetëm dënimi krejtësisht i papërshtatshëm i gjykatës, por edhe sjellja e të përfshirëve në proces ngre pikëpyetje të mëdha.
Nuk u hetua se për kë kishte komentuar Teichtmeister mbi dosjet dhe as nëse ai ishte pjesë e një rrjeti.
Sipas vëzhguesve të gjykimit, të pandehurit nuk i janë bërë pyetje kritike dhe asnjë pyetje e
dëshmitarëve nga prokurori publik apo gjyqtari.
Kishte frikë se do të ekspozoheshin personalitete të tjera të shquara?
Nuk u hetua kurrë nëse ai i vuri në veprim fantazitë e tij të dhunshme.
Kjo pavarësisht provave të qarta, si për shembull një listë blerjesh që iu gjet për blerjen e
rrobave të vajzave dhe objekteve sadomazokiste.
Gjykatësi Stefan Apostol i vinte keq për izolimin social të Teichtmeister dhe përdori demonstratat
kundër tij si arsye për dhënien e rrethanave lehtësuese.
Julia Kalmar, prokurorja publike, u soll mjaft pasive dhe fshehu detaje të rëndësishme, deri në përfundimin e marrjes së provave.
Pavarësisht nga niveli i lartë i rrezikut të Teichtmeister, të cilin ajo e vërtetoi, ajo u
përmbajt nga, për ankesë kundër aktgjykimit.
Eksperti i ftuar, Profesor Dr. Peter Hofmann, punoi shumë për të pandehurin dhe minimizoi rrezikun që ai përbënte.
Hofmann tashmë kishte tërhequr vëmendjen në rastet e mëparshme të abuzimit, sepse ai përgatiti raporte të
çuditshme në favor të të pandehurit dhe i banalizoi krimet.
Ai dikur tha si vijon: Gjysma e fëmijëve të prekur mund të përballojnë mirë sulmet pedofilike.
Ata e përshtatin atë në biografinë e tyre dhe nuk marrin çrregullime të stresit post-traumatik.
A ishte rastësi që ai u zgjodh ekspert për këtë proces?
Konkluzioni i ndërmjetëm:
Aktgjykimi dhe sjellja e çuditshme e ekspertit, gjyqtarit dhe prokurorit publik ngre pikëpyetje.
A u trajtua me delikatesë Teichtmeister në mënyrë në mënyrë që ai të mos zbulonte bashkëpunëtorë të tjerë?
A e shpëtuan nga burgu lidhjet e tij masonike?
Në përputhje me moton me të cilën gazeta Der Standard titullohej kuptimplotë në lidhje me masonët: Vëllezërit rrinë së bashku?
4. Hollanda dhe Belgjika: Rasti Zandvoort
Unaza e pornografisë për fëmijë Zandvoort është emëruar pas vendpushimit bregdetar holandez Zandvoort,
ku dy nga autorët kryesorë drejtonin një dyqan video.
Krimet më të rënda janë kryer në këtë bashkëpunim të ngacmuesve të fëmijëve.
Kur rasti u zbulua në vitin 1998, u sekuestruan qindra filma që shfaqnin fëmijë dhe madje edhe foshnja të përdhunuara.
Në jahtin e njërit prej kriminelëve u zhvilluan festa seksi me njerëz elitarë, ku u filmuan të ashtuquajturat video snuff ku
fëmijët abuzoheshin dhe torturoheshin për vdekje para kamerës.
Një nga fëmijët që vdiq si pasojë ishte 13-vjeçari Manuel Schadwald, i rrëmbyer nga Berlini dhe i detyruar më
parë në prostitucion në një bordello për fëmijë në Roterdam.
Grupi belg i ndihmës për të drejtat civile Werkgroep Morkhoven me themeluesin dhe udhëheqësin e tij Marcel Vervloesem
dhanë një kontribut të rëndësishëm në zbardhjen e rastit.
Grupit iu dhanë video që tregonin burra duke bërë seks me fëmijë.
Këto ia dorëzuan policisë. Megjithatë, policia belge nuk iu përgjigj kësaj për 5 vjet.
Ministri i Drejtësisë njoftoi në vitin 1997 se nuk kishte asnjë rrjet pedofilësh dhe më vonë doli se një
burrë në video ishte një i afërm i politikanëve belgë.
Për shkak të mosveprimit të policisë, Vervloesem kreu hulumtimin e tij dhe arriti të vendosë
kontakte me një nga autorët dhe të fitojë besimin e tij.
Megjithatë, ky kriminel u vra pak më vonë.
Por Vervloesem arriti të hynte në shtëpinë e tij, për të konfiskuar mijëra dosje me
përmbajtje pornografike dhe ndonjëherë sadiste.
Më pas ai ia dorëzoi këto shtypit dhe prokurorit publik.
Megjithatë, shtatë CD-ROM që përmbajnë prova që i janë përcjellë nga Werkgroep Morkhoven prokurorit të
përgjithshëm të gjykatës në Antwerp janë zhdukur pa lënë gjurmë.
Vervloesem sekuestroi gjithashtu mbi 3,000 dokumente që përmbanin adresa dhe fatura të klientëve që e bënin të qartë se
rrjeti i pornografisë së fëmijëve vepronte në mbarë botën, duke përfshirë Gjermaninë, SHBA-në dhe Izraelin.
Megjithatë, përmes hetimeve të tij, vetë Vervloesem u bë një objektiv i gjyqësorit.
Ai u akuzua për abuzim të fëmijëve - dhe u dënua me disa vjet burg.
Pasi kaloi dy vjet në burgjet belge, ai u lirua në vitin 2010 në kushtet e mëposhtme:
1) Atij i ndalohej të vinte në kontakt me shtypin dhe të vazhdonte të merrej me çështje pedo-kriminale.
2) Ai nuk lejohej të merrte pjesë në aktivitetet e organizatave që luftojnë kundër abuzimit të fëmijëve ose të kishte
kontakte me miqtë e tij nga Werkgroep Morkhoven, të cilët e kishin vizituar besnikërisht në burg çdo javë gjatë burgimit.
A nuk është shumë e çuditshme që në veçanti gjyqësori vendos kushte të tilla?
A ishte kjo një përpjekje për të heshtur një sinjalizues të padëshiruar?
Dhe – a kishte lidhje gjyqësori me autorët kur u përpoqën të pengonin zbardhjen e këtyre rasteve?
Por mediat gjithashtu u përpoqën shumë të shkatërronin reputacionin e Vervloesem dhe ta
portretizonin atë si një ngacmues të fëmijëve.
5. Francë: Aktivistët Janett Seemann dhe Stan Maillaud raportojnë për përfshirjen e gjyqësorit francez në
rastet e abuzimit dhe vrasjeve të organizuara të fëmijëve.
Aktivistja gjermane Janett Seemann kishte bërë tashmë një fushatë kundër zhdukjes së shumë
fëmijëve në rrjetet kriminale pedofile në Gjermani.
Për këtë qëllim, për shembull, ajo krijoi dy video mesazhe: një për Papa Benediktit XVI të atëhershëm
dhe një sekondë për ish-kancelaren Angela Merkel.
Më vonë ajo bashkoi forcat me Stan Mailaud, një aktivist francez dhe ish-xhandar.
Si ekip, ata hetuan në mënyrë specifike rastet e abuzimit të organizuar të fëmijëve në të
cilat ishte përfshirë sistemi francez i drejtësisë.
Stan Maillaud i përshkroi paditë dhe veprimet që ai hulumtoi jo vetëm si të paligjshme, por edhe si kriminale.
Sipas Maillaud, këto gjykime nuk bëhen në emër të popullit, por në emër të një pushteti okult kriminal.
Ai dhe Janett Seemann shqyrtuan një numër rastesh në Francë në të cilat anëtarët e gjyqësorit, si policë, avokatë,
gjyqtarë dhe prokurorë, punuan me psikiatër të zgjedhur.
Gjithmonë u shfaq i njëjti model:
Sapo abuzimi seksual i fëmijëve u raportua nga nënat e tyre, sistemi gjyqësor mori masa.
Por jo – siç pritej – për të mbrojtur fëmijët e dhunuar dhe për të ndëshkuar autorët.
Jo, përkundrazi: nënat dhe fëmijët e tyre të dhunuar u ekspozuan ndaj terrorit policor dhe gjyqësor.
Të afërmit që ofrojnë mbrojtje u janë nënshtruar procedurave të paligjshme, janë ndaluar dhe dërguar për trajtim psikiatrik.
Në shumë raste, nënat nuk mund të bëjnë asgjë për të mbrojtur fëmijët e tyre nga përdhunuesit.
Madje në disa raste u është hequr edhe kujdestaria.
Për vite me radhë ata duhej të shikonin të pafuqishëm sesi fëmijët e tyre kujdeseshin nga torturuesit e tyre.
Në intervistat që Stan Maillaud zhvilloi me nënat e prekura, ata përmendin në mënyrë specifike emrat dhe veprimet e
paligjshme të zyrtarëve gjyqësorë të përfshirë në rastet.
Sipas deklaratave të dëshmitarëve, edhe këto janë krime jashtëzakonisht të rënda, si p.sh. B. filmimi
i vrasjes së fëmijëve për të bërë filma me nuhatje.
Dëshmitarët raportojnë gjithashtu mbledhje më të mëdha ku fëmijët abuzoheshin ose përdhunoheshin nga disa njerëz.
Ka edhe dëshmi të abuzimit të fëmijëve nga një ish-president francez dhe disa ministra.
Angazhimi i Maillaud dhe Seemann bëri që këta dy aktivistë të shënjestroheshin edhe nga gjyqësori dhe policia.
Ata u ndoqën nga policia, u ndaluan përkohësisht në bazë të akuzave të paligjshme dhe iu
nënshtruan metodave çnjerëzore të marrjes në pyetje.
Ata u denoncuan në media dhe në fund u larguan edhe në Venezuelë.
Atje Stan Maillaud u gjurmua nga Interpoli dhe u transferua në Francë, ku duhej të vuante një dënim me burg.
Ai ndër të tjera akuzohej për rrëmbim të fëmijëve.
Fakti është se Stan Maillaud ndihmoi një nënë, të cilës i ishte hequr kujdestaria, ta sillte fëmijën e saj në siguri, sepse,
ndër të tjera, ajo po abuzohej seksualisht nga babai i saj.
Prokurori përgjegjës për burgosjen e Maillaud ishte, sipas dëshmive, një nga autorët e abuzimit seksual.
Konkluzioni i ndërmjetëm:
Hetimet e Seemann dhe Maillaud tregojnë gjithashtu se ata që janë përgjegjës për gjyqësorin mbrojnë autorët dhe sulmojnë fjalë
për fjalë viktimat, të afërmit e viktimave dhe vetë aktivistët.
6. Belgjika: Rasti Marc Dutroux dhe roli i gjyqësorit belg
Rasti Marc Dutroux është ndoshta rasti më i njohur i rrëmbimit të fëmijëve, abuzimit të fëmijëve,
torturave, inçestit dhe vrasjes së foshnjave në Evropë.
Dutroux u gjykua dy herë.
Në vitin 1989 ai u dënua me 13.5 vjet burg për pesë akuza për abuzim seksual, por nuk iu desh të vuante as një të tretën.
Akuza kur u arrestua sërish në vitin 1996 ishte se ai kishte rrëmbyer gjashtë fëmijë dhe vajza adoleshente, i
kishte abuzuar seksualisht dhe i kishte mbyllur si kafshë në birucën e bodrumit të njërës prej shtëpive të tij.
Katër prej tyre vdiqën me dhimbje në robëri.
Polemika e madhe në rastin Dutroux ishte çështja nëse ai ishte një autor i çoroditur individual apo nëse ai ishte gjithashtu një
furnizues i një rrjeti shumë më të madh njerëzish të fuqishëm.
Çfarë indikacionesh dhe provash kishte se Dutroux po vepronte për një rrjet?
1. Deklarata e tij:
Në vitin 2002, Dutroux tha në një intervistë në burg se ekzistonte vërtet një rrjet me shumë degë kriminale.
Vajzat nuk ishin aty vetëm për të, por edhe për të tjerët.
2. Gjendja e tij financiare:
Përfituesi i papunë i ndihmës sociale Dutroux zotëronte pesë shtëpi, blinte rregullisht aksione dhe kishte disa
llogari bankare në të cilat ishin depozituar shuma të mëdha parash në të njëjtën kohë me rrëmbimin e vajzave.
Nëse Dutroux thjesht do të kishte abuzuar me fëmijët, ai nuk do të kishte fituar asnjë para prej saj.
3. Deklaratat e dëshmitarëve:
E mbijetuara Regina Louf raportoi gjithashtu se Marc Dutroux nuk veproi si autor i vetëm, por se i bashkëpandehuri
biznesmeni i Brukselit Michel Nihoul organizoi festa seksuale me fëmijët me fëmijët e blerë nga Dutroux.
Michel Nihoul urdhëroi fëmijë nga mosha 12 deri në 14 vjeç nga Marc Dutroux për festat përkatëse të pedofilëve, tha ajo.
Vetë Dutroux deklaroi gjithashtu se Nihoul gëzonte mbrojtje nga lart.
Burri ka kontakte me jet set-in e Brukselit , duke përfshirë shumë klientë nga skena përkatëse e festës sado-maso.
4. Hetimet nga gjyqtari Jean-Marc Connerotte:
Ai ndoqi gjurmët që tregonin në një rrjet.
Ai vendosi një numër telefoni ku qytetarët mund të jepnin në mënyrë anonime informacione për rastin Dutroux.
Një ortek informacionesh pushtoi hetuesit.
Këto përfshijnë deklarata nga disa të reja që raportojnë gjëra të pabesueshme:
Ata dinë për festa seksi në fillim të viteve 1980 në qarqet më të mira ku fëmijët torturoheshin dhe vriteshin.
Janë parë edhe Nihoul dhe Dutroux. Madje edhe mbreti belg Albert II thuhet se ka marrë pjesë në ahengje të tilla tmerruese.
Konkluzioni i ndërmjetëm:
Do të ishte absolutisht e qartë të ndiqesh gjurmët e shumta që tregojnë në një rrjet.
Megjithatë, nëse shikoni veprimet e organeve të drejtësisë dhe sigurisë, mund të shihni se gjithçka është bërë për
të parandaluar hetimin në një rrjet, në mënyrë që të mund të paraqitet Dutroux si një autor i vetëm:
Policia nuk ndoqi fare një sërë sugjerimesh, duke përfshirë deklaratat e dëshmitarëve apo videokasetat që
ishin siguruar në shtëpinë e Dutroux dhe të pavlerësuara.
Prova të tjera u vodhën ose thjesht u zhdukën.
Fillimi i gjyqit u vonua masivisht.
U deshën plot 7.5 vjet derisa Dutroux dhe tre të pandehur të tjerë të silleshin në gjyq.
Gjatë kësaj kohe, të paktën 27 dëshmitarë vdiqën në mënyrë misterioze.
Shumica prej tyre donin të dëshmonin për lidhje që mbështesnin dyshimin se Marc Dutroux nuk ishte një autor i
vetëm, por se kishte një rrjet bashkëpunëtorësh rreth tij.
Rrethanat që çuan në vdekjen e këtyre 27 dëshmitarëve ose u hetuan plotësisht në mënyrë joadekuate ose nuk u hetuan fare.
E mbijetuara Regina Louf kishte qenë dëshmitare e rreth 60 vrasjeve dhe madje ishte në
gjendje të përmendte emrat e 35 viktimave.
Ajo ishte gjithashtu në gjendje të emërtonte në mënyrë specifike autorët, krimet dhe skenat e krimit.
Pas një ekzaminimi psikologjik, ekspertët dëshmuan se ajo ishte ekspozuar ndaj abuzimeve masive seksuale në fëmijërinë e saj.
Megjithatë, pistat e tyre nuk u ndoqën dhe zyra e prokurorit publik belge i përshkroi dëshmitë e tyre si të pabesueshme,
duke pretenduar se ato ishin produkt i imagjinatës së pastër.
Prokurorja publike më pas mbylli dosjen e deklaratave të saj të dëshmitarëve.
Çështja u tërhoq nga gjyqtari hetues Jean-Marc Connerotte, i cili shqyrtoi provat që tregonin për një rrjet.
Ai u tha se ishte i njëanshëm sepse kishte marrë pjesë në një aktivitet bamirësie për dy nga vajzat e vrarë.
Ky justifikim i dobët shkaktoi një stuhi protestash në mesin e popullatës belge.
Megjithatë, gjyqësori nuk ishte i impresionuar.
Gjykatësi hetues që pasoi Connerotte, Jacques Langlois, ishte një nga njerëzit kryesorë që shtypi tezën e rrjetit.
Ai ndaloi të gjitha hetimet për personat e mundshëm pas saj.
Vite më vonë doli se Langlois nuk kishte përfshirë deklaratat e më shumë se 600 (!) dëshmitarëve në proces.
Të gjitha deklaratat e dëshmitarëve për një rrjet u vulosën.
Hetuesit e përfshirë u transferuan në pranverën e vitit 1997.
Dosjet që përmbajnë të gjitha të dhënat e verifikueshme, emrat dhe të dyshuarit u mbyllën në vitin 1998.
Më vonë, Ministri i Drejtësisë Marc Verwilghen dhe prokurori publik Michel Bourlet raportuan se ata kishin bërë
thirrje në mënyrë të përsëritur për hetime të reja - por pa dobi sepse Langlois e kishte bllokuar hetimin.
Përveç Langlois, një rol vendimtar luan edhe ministri i Drejtësisë Melchior Wathelet.
Wathelet, i cili sipas viktimave vetë ishte një organizator dhe pjesëmarrës në festa seksuale të fëmijëve,
çuditërisht fali Dutroux gjatë dënimit të tij të parë me burg pas më pak se një të tretës së kohës.
Prandaj, ai është pjesërisht përgjegjës për faktin se Dutroux ishte në gjendje të rrëmbente,
përdhunonte dhe vriste disa vajza të reja pas lirimit të tij.
Megjithatë, vendimi i gabuar katastrofik për të falur Dutroux nuk pati pasoja negative në karrierën e Wathelet - përkundrazi:
Ai ishte gjyqtar në Gjykatën Evropiane të Drejtësisë nga 1995-2003 dhe Prokuror i Përgjithshëm Evropian nga 2012-2018.
Përfundim: Forca të rëndësishme brenda gjyqësorit dhe autoriteteve hetimore, padyshim që kanë bërë gjithçka për të
siguruar që rasti Dutroux të mos zgjidhet realisht, gjë që sugjeron se ata vetë kanë qenë pjesë e këtyre
rrjeteve ose të paktën janë vënë nën presion prej tyre.
Lidhja me drejtësinë mbështetet nga dëshmia e të mbijetuarës Regina Louf.
Më vonë ajo i njohu pjesëmarrësit në festat e seksit pedofil në fotot e gazetave dhe në televizion,
ku duhej t'u shërbente me dëshirë klientëve të saj.
Sipas deklaratave të tyre, të gjithë ata njiheshin si anëtarë shumë të nderuar të shoqërisë, duke
përfshirë politikanë, menaxherë, industrialistë dhe gjithashtu avokatë dhe zyrtarë gjyqësorë.
Ajo madje njohu një nga gjyqtarët hetues që dëshmoi në televizion në çështjen Dutroux si një nga bashkëpunëtorët në vrasjen rituale
të një prej foshnjave të saj që ajo kishte lindur në robëri.
Pas kësaj deklarate inkriminuese nga Regina Louf, ajo u shpall e paaftë mendërisht dhe
procedimi ndaj Michel Nihoul u pushua plotësisht.
Këtë e ka bërë magjistratja hetuese, e cila sipas saj ka qenë një nga vrasësit e foshnjës së saj.
7. Zvicra: Çështja Nathalie dhe përfshirja e zyrtarëve të drejtësisë zvicerane në abuzimin e fëmijëve,
trafikimin e qenieve njerëzore dhe sakrificat satanike
Rasti Nathalie është diskutuar prej disa vitesh në mediat zvicerane.
Blick.ch, për shembull, raportoi në vitin 2020 për abuzimin seksual dhe satanik-ritual të
vajzës së atëhershme 8-vjeçare nga babai i saj.
Vetë vajza ka raportuar gjithashtu se babai i saj e kishte vënë në dispozicion të autorëve të tjerë.
Ajo gjithashtu vëzhgoi abuzimin dhe torturat mizore të fëmijëve dhe të rriturve të tjerë.
Ajo ishte dëshmitare e trafikimit të njerëzve, organeve dhe adrenokromit dhe dëshmoi sakrifica satanike.
Kjo ndodhi, ndër të tjera, në vendet rituale dhe në sistemet e fshehura të tuneleve nëntokësore.
Përshkrimet e Nathalie përkojnë me deklarata të tjera të panumërta, të panumërta që Kla.TV
trajtuan në dokumentarët Blood Sect I dhe II.
Edhe në rastin Nathalie, ka ngatërresa të qarta midis gjyqësorit dhe rrjetit të autorëve.
Nathalie madje identifikoi disa persona nga sistemi gjyqësor zviceran si autorë.
Në hetimin penal ndaj babait të saj, ajo njohu disa autorë të abuzimit, një kryegjyqtar, dy prokurorë dhe
disa policë që kishin kontrolluar banesën e Natalisë.
Gjatë rrjedhës së procedurave, Nathalie vazhdimisht deklaroi se ajo tashmë i njihte këta njerëz.
Ata morën pjesë në ceremonitë e abuzimit dhe vrasjes në të cilat i çoi babai i tyre.
Për shembull, një ish-kryetar i mbrojtjes së fëmijëve dhe të rriturve (KES) në rajonin me përgjegjësi shoqërore u identifikua
dhe u emërua nga Nathalie si një abuzuese dhe vrasëse fëmijësh.
Nathalie raportoi se e pa këtë udhëheqës të KES-it që sillte foshnja në takime dhe se
ishte e përfshirë në vrasjet e foshnjave.
KESB, e cila është superiore ndaj KES, i ka caktuar Nathalie një avokate për fëmijë, i cili
gjithashtu u identifikua nga Natalie si autori i krimit.
Ky avokat nuk foli asnjëherë me Natalie ose nënën e saj.
Ajo nuk mbajti asnjë kontakt personal me Natalie, por aq më tepër me avokatin e babait të
saj, të cilin Nathalie e akuzoi për abuzim.
Me këtë ajo u koordinua me avokatin, se si Nathalie mund të bëhej më së miri jo e besueshme përmes raporteve të ekspertëve.
Qëllimi i tyre ishte t'i hiqnin kujdestarinë nënës së Natalie.
Kjo qasje quhet ligjërisht si tradhti ndaj klientit.
Për këto ngjarje është njoftuar KESB.
Redaksia ka prova me shkrim.
Gjyqtari i lartë përgjegjës për çështjen ndikoi te avokati i nënës së Nathalie.
Ai duhet të ndikojë tek ajo, për të tërhequr ankesën kundër babait të Natalie.
Avokati i nënës së Nathalie më pas paraqiti një mocion duke pretenduar mungesë objektiviteti nga ana e
këtij gjyqtari të lartë, por kjo ende nuk është pranuar.
KESB jo vetëm që i caktoi Nathalie një avokate femër, e cila, sipas Natalie, ishte një nga autorët.
Gjithashtu ajo e urdhëroi vajzën që të shkonte për mjekim tek një mjek i lartë psikiatrik, një grua, të
cilën Nathalie e njohu gjithashtu si autorin e krimit.
Këtu nuk mund të flitet më për koincidencë.
Nathalie raportoi se psikiatri përdori goditje elektrike mbi të gjatë intervistave.
Kjo ishte shumë e dhimbshme për Natalie. Ajo ishte vetëm gjatë marrjes në pyetje.
Nëna e saj nuk u lejua të ishte e pranishme në diskutime.
Nathalie flet vazhdimisht se si autoritetet dhe njerëzit e përfshirë në hetimin e
çështjes së saj i përkasin grupit të autorëve.
Gjatë procedurave në vazhdim u tregua vazhdimisht se personat e përmendur nuk ishin të interesuar për një hetim
neutral, por përkundrazi për një fshehje të çështjes Nathalie.
Ajo që është absolutisht skandaloze dhe shqetësuese është fakti se nuk ishte babai i akuzuar për abuzim, por nëna e
Nathalie, e cila ishte plotësisht e pafajshme, e cila u dërgua në paraburgim të rreptë për një ditë.
Atje, e ëma, e cila ishte vetëm e veshur hollë, u mbajt për 24 orë në një qeli të ftohtë me një tualet me erë të keqe që
nuk derdhej dhe u lirua vetëm pas disa orësh marrje në pyetje.
Kjo procedurë e kryer nga prokuroria publike përgjegjëse mund të klasifikohet vetëm si një taktikë e rraskapitjes
e krijuar për të lodhur dhe dekurajuar nënën e Nathalie.
Balz Bruder, një reporter kritik për Solothurner Zeitung, pati guximin të zbulonte të gjitha këto ndërlidhje midis KESB-së,
zyrës së prokurorit publik dhe mjekëve të psikiatrisë për fëmijë dhe adoleshente dhe t'i bënte ato publike në artikujt e tij.
Ky kryeraporter i gazetës Solothurn, i cili kishte shkruar për rastin e Nathalie, u gjet i vdekur në një pellg
gjaku pasi u publikuan raportet e tij kritike në gazetë.
Detajet e kësaj vdekjeje misterioze të gazetares së përkushtuar 53-vjeçare nuk janë zbardhur asnjëherë.
Kjo të kujton rastin Dutroux, në të cilin u eliminuan në mënyrë misterioze 27 dëshmitarë që donin të dëshmonin për këto lidhje.
Për të siguruar që kjo të mos ndodhë më në rastin Natalie dhe në rastet e tjera dhe që krimet të mund të mbulohen, të
prekurit dhe informatorët kanë marrë tashmë masa paraprake.
Në rast se ndonjë gjë duhet t'u ndodhë atyre, ata tashmë i kanë kopjuar të gjitha provat disa herë dhe i kanë mbyllur
ato në vende të ndryshme në mbarë botën - derisa një gjyqësor i paanshëm demonstrativisht të merret me këto krime.
Përfundim: Shembujt e përmendur në këtë raport janë vetëm maja e ajsbergut.
Sipas deklaratave të dëshmitarëve, si vuajtjet e viktimave ashtu edhe mizoria e torturuesve të tyre duket se janë të pakufishme.
Nëse viktimat janë në gjendje t'i shpëtojnë këtyre qarqeve dhe t'i raportojnë këto krime, kjo situatë - jashtëzakonisht
traumatike për viktimat - ndodh vazhdimisht dhe përsëri në të cilën sistemi i drejtësisë mbron autorët dhe sulmon viktimat.
Pothuajse në secilin prej këtyre rasteve ka indikacione të qarta se bëhet fjalë për një rrjet të gjerë, ndërkufitar, në të cilën
janë ngatërruar anëtarët e rangut të lartë të shoqërisë sonë.
Po kështu, një fije e zakonshme që kalon pothuajse në të gjitha rastet është se këta zyrtarë dhe vendimmarrës
të rëndësishëm janë filmuar duke abuzuar me fëmijët.
Kjo i bën ata të pambrojtur ndaj shantazheve dhe në përputhje me qarqet që kontrollojnë këto rrjete dhe mund të detyrojnë
kështu vendime në favor të tyre në politikë dhe gjyqësor.
Kjo shpjegon edhe pse materiali i ekspozuar pornografik për fëmijë është gjithmonë i pari që konfiskohet nga njësitë speciale.
Asnjë nga provat nuk bëhet publike, por mbetet e fshehtë.
Mund të supozohet se, se ky është një shkak i falimentimit ligjor, të cilin Ivo Sasek e tregoi
me hollësi në fjalimin e tij në AZK-në e 19-të.
Duke qenë se pjesë të rëndësishme të politikës dhe gjyqësorit, me sa duket, janë në mbytjen e këtij rrjeti, është edhe më e
rëndësishme rikthimi i medias si pushteti i katërt, i cili deri më tani ka qenë i dominuar kryesisht nga ky sistem korruptiv.
Ndaj ju kërkojmë që ta përhapni këtë program dhe të bëheni pjesë e rrjetit Kla.TV në mënyrë që të hidhet dritë mbi këto
skandale gjyqësore dhe këta kriminelë të vihen gjithnjë e më shumë nën vëzhgimin e një publiku të vëmendshëm.
Të gjitha këto raste të përmendura tregojnë se herët a vonë ne nuk do të jemi në gjendje të shmangim proceset
ligjore demokratike për të fuqizuar autoritetet e paanshme ligjore për t'u marrë me raste të tilla ekstreme.
Ky dokumentacion nuk ka për qëllim të krijojë përshtypjen se të gjithë oficerët e policisë, gjyqtarët dhe
zyrtarët gjyqësorë janë të përfshirë në këto krime.
Shumë prej jush e kryejnë punën tuaj të rëndësishme me gjithë zemër dhe sinqerisht kërkojnë drejtësi.
Prandaj dëshirojmë t'ju bëjmë thirrje juve, të cilët sinqerisht i bëni shërbimin tuaj shoqërisë:
Mos kini frikë t'i hetoni personalisht këto teprime të tmerrshme brenda radhëve tuaja, për ta
sjellë në publik dhe për t'i adresuar pamëshirshëm.
Kjo është mënyra e vetme për të parandaluar që shteti ynë kushtetues dhe për rrjedhojë
demokracia jonë të cenohet dhe dëmtohet më tej.
Ju keni marrë detyrën tuaj për të garantuar drejtësinë!
Bashkohuni, tregoni guxim, dilni përpara dhe jepini fund njëherë e përgjithmonë këtij abuzimi me pushtetin!